Çocukluğumun gizli kalmış tarafları

Annem hamile olduğunu anladığında, benim çok mübarek, üstün zekâlı, müthiş güzellikte, karakterine hayran bırakan, mütevazı, sempatik biri olduğumu hemencecik hissedivermiş.

Sonra ‘ben bu kadar müthiş bir insana doğurunca bakamazsam, vicdan azabından ölürüm’ diye düşünmüş ve doktora gidip ‘bu mükemmel varlığı bu dünyaya getiremeyeceğini’ söylemiş.

Doktor da annem kapıdan içeri girer girmez hissetmiş zaten beni. Kendince şöyle düşünmüş doktor:

‘Bu harika çocuk kesin kız olacak, yıllar sonra karşıma çıkacak ama ben o zaman yaşlanmış olacağım ve bana yüz vermeyecek, öyleyse ‘ya benim olur ya da tıbbi atıkların’ diye beni kürtaj kararına varmış.

Tam annemden beni almak için eli iğneye giderken elleri titremiş, ne annem ne de doktor kıyamamış bana. Ve ikisi de ‘o yaşamalı, bu dünya böyle birine ihtiyaç duyuyor’ diyerek sarılıp ağlamışlar.

 

Sonra doğdum, ilkokul yıllarım başladı.

Daha birinci sınıftayken hocalarım benden fikirlerimi sormaya başlamışlardı,

Hatta öğretmen utanırdı benden, sınıfta izin alırdı girip çıkarken, her gördüğünde selam verirdi.

Kendi yerini bana tahsis etmişti ama ben saygısızlık etmeyip arkadaşlarımla aynı sırayı paylaşmıştım.

Arada bir okul müdürü gelip hal hatırımı sorardı, eksiklerimi tek tek not edip giderdi, sağ olsun.

Ortaokul yıllarımda da durum değişmedi. Başarı basamaklarını kar boran demeden hızla tırmanmalarım bitmedi.

 Ailem baktı ki olmuyor. Sürekli güzelliğime, zekâma nazar değiyor ve daha da kötüsü beni fidye için kaçırmalarından korktuklarından, ‘biz bu kızı dışarıdan liseye gönderelim’ demişler. Bende bu karar saygıyla boyun büküp ve bitirdim. Sonra üniversite hayatım oldu. Ailemden uzaktım ama…..

Devamı haftaya.