Siyah Gül...

Ben... Siyah gül veya nam-ı diğer divane hattat...

Kalabalıklar arasındayken bile yalnızlığı yasamışlığımdan olsa gerek yalnızlık terkedemediğim bir liman benim için...

Herkesin bi dost kelamına ihtiyaç duyduğunda benim inzivaya çekilip kendimi dinlemem..
Elime kağıt-kalem alıp bir şeyler yazmam yada bir kitap açıp o kitabın beni okumasını beklemem...
Belkide kendimi yalnızlık konusunda bu kadar abartmam...

Bazen insanlara hadlerinden fazla değer vermem ve malum sonla herseyi silmem...
...
Hayatın ne kadar boş ve imtihan olduğunu daha on beşimdeyken yaşıtım olan bir çocuğun cesedinin gazeteyle örtüldüğünde anladım...

İsyana yeltenmedim hiçbir vakit...

Aldığım her nefesin toprak altındakiler icin tarifi imkansız değerde olduğununun farkındaydım...

Sonsuzluğun sahibine itaatte bulunca gerçek mutluluğu sahte mutluluklara gerek duymayı bıraktım...

Kısacası EL- ALİM (Allah) varken El- alemin gereksiz ve taklitten ibaret yaşantılarına sırt cevirdim...

vs vs vs.

Bir senenin mayısında gurbete çıkan bu siyah gül kimbilir hangi senenin hangi mevsiminde...

Siz deyin ölmeyi O desin vatana dönmeyi bekliyor...


Siyah Gül...